Blog van Levenskunst

Dit blog is een maandelijkse rubriek, waarin wij de actualiteit bespreken tegen het licht van het werk van Levenskunst.


De Silly Walks van het leven

sillyHumor, we beginnen het nieuwe jaar maar eens met een vrolijke noot. Het proces van bewustwording heeft humor nodig. Spiritualiteit en humor gaan hand in hand. Van mij mag je overal grappen over maken, zolang het maar niet is bedoeld om iemand te beschadigen. Zelfspot is de ultieme vorm, maar ook het lachwekkende van veel omstandigheden kunnen zien heeft een uiterst relativerende en ontspannende uitwerking. Humor is verwondering, het tegenover gestelde van controle. Ze is een fantastisch middel om de zaak eens van een kant te bezien die er meestal ook is. Maar we zijn dat de afgelopen decennia een beetje verleerd en graven ons liever in. Wie kent niet het liedje van Brigitte Kaandorp: Ik heb een heeeeeel zwaar leven. Sommigen mensen gebruiken dit zelfs als ringtone (…). In mijn jonge jaren heb ik aan cabaret gedaan. Ik ben er nog steeds gek op maar weet ook wanneer en tegen wie ik een grap kan maken in de praktijk. Je kunt grappen maken over het leven, maar ook over de dood. Dat laatste vinden wij soms gewaagd, maar wees nou eerlijk, de humor ligt ook letterlijk op straat. Kijk maar eens goed om je heen. Er is een boekje van de hand van gynaecoloog Mieke Kerkhof (what’s in a name) over waargebeurde anekdotes rond de dood, genaamd ‘Klaar is Kees’. Het begint met een foto van een verkeersbord ‘doodlopende weg’. De ondertekst ervan luidt: m.u.v. het crematorium. Maar de kroon spant toch wel de vraag van een uitvaartondernemer die nog zeer onlangs na een crematieplechtigheid aan een van de familieleden vroeg: ‘En … aan wie mag ik de korting voor een volgende uitvaart aanbieden?’

13-01-2019
 

De weg kwijt? Kies de gulden middenweg

santa fightDit blog gaat niet over extremisten of radicaal ontspoorde hooligans. Dit blog gaat over onszelf, de gewone mens, in een maatschappij die denkt resultaten te kunnen behalen als we maar flink de polen van een vraagstuk opzoeken. Het is goed dit tijdens het lezen in het achterhoofd te houden en te beseffen dat veel van de genoemde facetten in meer of mindere mate in ons allen aanwezig zijn. Natuurlijk, we worden niet gelijk behandeld. Natuurlijk, dit levert angst en woede op. Natuurlijk, mensen zijn op zoek naar houvast omdat instituties uiteen vallen of een zeepbel bleken te zijn. Om nog maar te zwijgen van de ontgoocheling wanneer we na een jaar of acht op 6 december uit de droom worden geholpen wat betreft de Sint en zijn behulpzame medemens. Ik heb de afgelopen periode eens een paar relevante artikelen uit kranten verzameld en ondanks de goede bedoelingen van betrokkenen word ik daar niet zo heel vrolijk van. In het algemeen valt mij op dat men polarisatie en paradox door elkaar haalt. Dat leidt tot zo’n merkwaardige stellingname dat die wel verwarring moet zaaien. Lees het citaat uit een al in 2009 uitgekomen rapport van de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling en je ziet waarom: ‘Polarisatie is constructief als het bijdraagt aan participatie en stabiliteit, en schadelijk als het die waarden ondermijnt.’ Ja, ben je er nog? Opgaan in het collectief van een groep vergroot je kansen op succes, volgens de geldende opinie. Dus: Polariseren is ‘in’, polderen is ‘uit’. Het grijze midden, wat moet je ermee? Uit angst gaan we om ons heen meppen. De botte bijl, het meest veelzijdige stukje gereedschap.

17-12-2018
 

Thuis zijn in het onbekende

novDeze kop is afkomstig van een bundel essays van Thijs Caspers (1980) over zoals hij het beschrijft ‘de kunst van het verdwalen in het onbekende’. Het is een tegendraads pleidooi in onzekere tijden en staat haaks op de manier waarop de maatschappij – dus wijzelf - onzekerheid te lijf gaat. Hij daagt de lezer uit oude zekerheden los te laten. Daarvoor hoef je helemaal niet, zoals hij, een reislustig bestaan te hebben. Het proces van bewustwording is al reis genoeg en biedt ons ruim voldoende aanknopingspunten om die uitdaging aan te gaan.
Krishnamurti schreef destijds - en hier moderniseer ik enigszins : Ken je je eigen angsten? Om je baan te verliezen. Om niet rond te kunnen komen. Voor wat de omgeving van je vindt. Om geen succesvol persoon te zijn. Angst voor pijn, ziekte of dood. Om nooit te weten wat liefde is. Om je kind of partner te verliezen. Voor verveling. Om niet te kunnen beantwoorden aan het beeld dat je van jezelf hebt gemaakt? Enz. enz. En hij vraagt: Wat doen wij ermee? Wij vluchten of bedenken iets dat de angst kan bedekken, zodat deze een tijdje uit beeld is. Met andere woorden: wij kleuren al die onzekerheden in. Vaak met sombere tinten – het was niks, het is niks en het zal ook nooit iets worden. Maar ook wel met optimistische kleuren uit de ruime kleurenwaaier die ons ter beschikking staat – als ik dit of dat doe of nalaat, misschien dan …?

17-11-2018
 

Veelzeggend zwijgen

zwijgenOscar Wilde schreef ooit: ‘I can resist anything but temptation’. We kunnen erom lachen, want het is zo herkenbaar. Ook de verleidingen van de huidige tijd nodigen ons uit om het onszelf zo aangenaam mogelijk te maken, op het gemakzuchtige af. Zelfs mensen die zich op het pad van bewustwording begeven zijn geneigd de paradox Wu Wei van Lao-Tse (handelen zonder te handelen) al te letterlijk in praktijk te brengen. Als ik mijn hoofd niet boven het maaiveld uitsteek, kan mij niets gebeuren. Als ik mij gedeisd houd, loop ik geen risico’s. Dat we van saaiheid en zinloosheid al ‘niet-doende’ onze vitale levensfuncties uitschakelen, laten we gemakshalve (sic) buiten beschouwing. Onze comfortzone is tamelijk heilig. Iets ‘laten’ is lastiger dan iets ‘doen’. Maar dan in de zin van handelend laten. Huh? De verleiding weerstaan, dus. Tussen haakjes: Er zou echter iets voor pleiten wanneer mensen de letterlijke betekenis van dat ‘niet-doen’ op één terrein wel zouden praktiseren. Niet je hele hebben en houden op Facebook posten, niet de hele dag per omgaande reageren op Twitter, niet voortdurend ingezonden brieven aan redacties sturen, niet alle WhatsApp’s onmiddellijk beantwoorden, niet overal je mening ventileren. Om maar eens een bijzonder veelzeggend zwijg-signaal af te geven.

18-10-2018
 

Groeidiamanten: moed en vertrouwen

vertrouwenEr zijn mensen die uitzonderlijk dapper zijn in een gevaarlijke situatie, en angstig voor iets minder heftigs. Laatst las ik over een jongeman die zonder aarzeling het water indook omdat iemand met zijn auto de plomp was ingereden. Gelukkig kon hij de bestuurder redden van de verdrinkingsdood. Toen de jongen later in het zonnetje werd gezet als ‘held van de week’ bleek hij helemaal niet zo dol op al die media aandacht; zodra hij de kans kreeg, sloop hij stilletjes weg. Teveel ogen gericht op ‘kwatta’. Ik hoorde van een vrouw die op de Scheveningse pier aan bungee- jumping had gedaan, maar onlangs met knikkende knieën hoog op de trans van de Domtoren stond met haar rug tegen de muur gedrukt. Zij was jaren geleden met haar familie het dictatoriale Roemenië ontvlucht, was in Nederland neergestreken en nu ondernemer. Toch geen klein bier! Zo maar twee voorbeelden van heftige gebeurtenissen waarvoor de gemiddelde mens zich eerst eens achter de oren krabt alvorens tot actie over te gaan. Je zou zeggen: daar komt een flinke portie moed en vertrouwen voor kijken. Toch blijken veel mensen in staat dergelijke beslissingen te nemen. Maar de keerzijde van deze kanjers laat ook zien dat het kan verkeren.

06-09-2018
 
Pagina 1 van 4
Back to top