Blog van Levenskunst

Dit blog is een maandelijkse rubriek, waarin wij de actualiteit bespreken tegen het licht van het werk van Levenskunst.


Groeidiamanten: moed en vertrouwen

vertrouwenEr zijn mensen die uitzonderlijk dapper zijn in een gevaarlijke situatie, en angstig voor iets minder heftigs. Laatst las ik over een jongeman die zonder aarzeling het water indook omdat iemand met zijn auto de plomp was ingereden. Gelukkig kon hij de bestuurder redden van de verdrinkingsdood. Toen de jongen later in het zonnetje werd gezet als ‘held van de week’ bleek hij helemaal niet zo dol op al die media aandacht; zodra hij de kans kreeg, sloop hij stilletjes weg. Teveel ogen gericht op ‘kwatta’. Ik hoorde van een vrouw die op de Scheveningse pier aan bungee- jumping had gedaan, maar onlangs met knikkende knieën hoog op de trans van de Domtoren stond met haar rug tegen de muur gedrukt. Zij was jaren geleden met haar familie het dictatoriale Roemenië ontvlucht, was in Nederland neergestreken en nu ondernemer. Toch geen klein bier! Zo maar twee voorbeelden van heftige gebeurtenissen waarvoor de gemiddelde mens zich eerst eens achter de oren krabt alvorens tot actie over te gaan. Je zou zeggen: daar komt een flinke portie moed en vertrouwen voor kijken. Toch blijken veel mensen in staat dergelijke beslissingen te nemen. Maar de keerzijde van deze kanjers laat ook zien dat het kan verkeren.

06-09-2018
 

Zeilen op de wind van vandaag

boot2Geef mij een zeilboot en ik ben gelukkig, al van kinds af aan. Daarom heb ik dan ook de afgelopen vakantie op het water doorgebracht. Misschien vind je het cliché om zeilen als metafoor te gebruiken voor het proces van bewustwording, maar is het je wel eens opgevallen dat clichés vaak de waarheid in zich dragen? Nu ik dit onderwerp bij de kop pak, denk ik grinnikend terug aan het cabaretgezelschap Purper uit de tachtiger jaren. Zij zongen hier een lied over, haalden daarmee nooit de top 40, maar dat gebeurt wel vaker met een waarheid als een koe. Neem nou het refrein:

13-08-2018
 

De cirkel van acceptatie

stamp 1966698 960 720We leven in een tijd waarin ‘we het niet meer pikken’. Als onze nazaten later de eerste decennia van deze eeuw zouden moeten beschrijven, zou het me niet verbazen als zij dat zouden doen in termen van boosheid, frustratie, onrecht, vechten – en vluchten – eisen en schelden. En hielp het? Meestal niet. Stel, je bent per abuis terecht gekomen in drijfzand. Je maakt uit angst driftige bewegingen met armen en benen om ‘boven’ te blijven. Het effect is echter dat je steeds dieper wegzakt. Het lijkt wel of het zand aan je zuigt. Moegestreden moet je wel stoppen met vechten. Zodra je niet meer beweegt merk je dat je vanzelf langzaam naar boven wordt getild. Je komt als het ware bovendrijven. Dat wordt kinderen in de zwemles ook bijgebracht: je kunt wel een tijd watertrappen, maar dan raak je uitgeput. Rustig op je rug drijvend houd je het veel langer vol en het maakt de kans op redding vele maken groter. Zo drijvend kun je ook heel rustig met de stroom meegaan. Verderop zal je zeer waarschijnlijk wel ergens tegen de wal stuiten en uit het bruisende water op de kant kunnen klimmen. Metaforen, wijze raad of niet, zodra er een kink in de kabel komt in ons leven – of meerdere tegelijk – blijken wij volslagen doof en blind te zijn. Of we hangen ze snel verongelijkt en gelijkhebberig aan de wilgen onder het motto: Voor deze situatie gaat die vlieger niet op.

19-06-2018
 

Hoed je voor de slachtofferindustrie

liever de dader spreukOoit krantenkoppen gelezen zoals ‘Nieuw medicijn tegen slachtofferitis onbetaalbaar’? Of ‘Recent bouwbesluit: Klaagmuur verplichte milieumaatregel per 2020’? Of, vrij naar een uit 1999 daterend artikel van schrijver Ian Buruma ‘Veel concurrentie op Olympische Spelen van het lijden’? Waarschijnlijk niet, maar die koppen zouden wel de aandacht trekken in een tijd waarin wij worden ‘doodgegooid’ met zoveel slachtoffergroeperingen dat ze niet eens meer opvallen en we steeds meer de overtreffende trap zijn gaan zoeken. Je kunt zo langzamerhand geen aspect van het leven op aarde meer noemen waarvan niet wordt gemeld dat er een belangengroep is opgestaan. Die komt op voor het onrecht dat is aangedaan, in het recente of zeer verre verleden, en nu eindelijk eens erkenning verdient. We kunnen niet ontkennen dat het onderwerp dader-versus-slachtoffer de laatste decennia behoorlijk uit de verf is gekomen. Arm slachtoffer van Rijk. Zwart idem van Wit. Burger gepiepeld door de Overheid. West geïnfiltreerd door Oost. Zuid uitgebuit door Noord. Vrouw onderdrukt door Man. Dier ten prooi aan de Mens. Ratio ondergesneeuwd door onderbuikgevoel. En zo kunnen we nog wel even doorgaan in ons gepolariseerde landschap. Natuurlijk moet onrecht worden rechtgezet en daarna verwerkt en losgelaten. Ook dat valt te lezen. Maar doen we dat ook? Als ik nu de kop zou bedenken: Mens slachtoffer van de Schepping’? Als dat waar is, wat dan …?

22-05-2018
 

De kwetsbaarheidsparadox

tegel tegen de stroom ingaan tegen de stroom ingaaHeb je laatst die uitzending gezien van Mindf*ck over een panel in een winkelgebied waaraan de vraag werd gesteld welke twee van de vier getoonde tekens even groot waren? Drie panelleden zaten in het complot, de vierde werd uit het winkelend publiek geplukt. De samenzweerders gaven alle drie hetzelfde, maar foute, antwoord. De nietsvermoedende vierde sloot zich daar – soms schoorvoetend – bij aan. En dat terwijl de conclusie toch overduidelijk te zien was. Wat toonde deze scene nu aan? Dat we aan onszelf gaan twijfelen wanneer de groep een bepaalde keuze maakt. En ook dat we er zo mogelijk alles aan doen om maar niet alleen te staan in wat voor ons waar is. Sterker nog: we zien zo niet eens meer wat er werkelijk aan de hand is. De angst regeert om raar aangekeken te worden, om een dwarsligger gevonden te worden, om uit de groep te worden gezet, kortom, om de ‘knusse’ koestering van de groep te moeten missen. Als dit jou ook wel eens is overkomen, dan weet je vast wel dat de neiging je aan te passen op de loer lag en niet zelden de doorslag gaf. En hoe voelde dat achteraf? Durfde je ook de conclusie te trekken dat je jezelf weer eens had uitgeleverd aan het collectief? Dat je er een meester in geworden was jezelf te mindf*cken?

26-04-2018
 
Pagina 1 van 3
Back to top